شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۶۸۲

هستی ما همه بود به وجود نفسی بی‌وجود نتوان بود بنماید یکی به نقش و خیال در دو آئینه آن یکی دو نمود جسم و جان، جام و می، دل و دلدار هر چه دارد همه به ما بنمود همچو پرگار بود دل پر کار نقطه نقطه محیط را بنمود اول و آخرش به هم پیوست ظاهر و باطنش ز هم آسود لیس فی الدار غیره دیار هر موحد که بود این فرمود نعمت الله که میر مستان است در میخانه بر جهان بگشود