شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۶۴۱

محبوب دل و راحت جانی چه توان کرد سلطان همه خلق جهانی چه توان کرد از ساده دلی آینه بنمود جمالت در آینه بر خود نگرانی چه توان کرد تو پادشه مائی و ما بنده فرمان گر زانکه بخوانی و برانی چه توان کرد ما عشق تو داریم و تو را میل به ما نیست مائیم چنین و تو چنانی چه توان کرد عمریست که ما را به غم عشق نشاندی گر باقی عمرم بنشانی چه توان کرد ما نقش خیال تو کشیدیم بدیدیم گر زانکه تو این نامه نخوانی چه توان کرد پنهان شدن از دیده سید نتوانی چون نور به هر دیده عیانی چه توان کرد