شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۲۰۵

ما غرقه آبیم چنین تشنه عجیبست در خانه خویشیم و غریبیم غریبست در عین وصالیم و گرفتار فراقیم ما دور ز یاریم ولی یار قریبست درمانده دردیم ولی خرم و شادیم ما را چه غم از درد چو محبوب طبیبست در دیده مجنون همه جا صورت لیلی است در چشم محبان همه معنی حبیب است ای عقل تو مخموری و من عاشق سرمست غوغا مکن‌ای خواجه که این هردو حبیبست لاهوت تو چون موسی و ناسوت تو مابوت معنی تو چون موسی و صورت چو صلیبست مائیم که معشوق خود و عاشق خویشیم هم سید و هم بنده نظر کن که حبیبست