شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۹۶

هر که ز اهل عباست تابع آل عباست منکر آل رسول دشمن دین خداست دوستی خاندان درد دلم را دواست جان علی ولی در حرم کبریاست صورت او هل اتی معنی او انما باب حسین و حسن ابن عم مصطفاست پیروی او بود دین حق و راه راست سلطنت لافتی غیر علی را کراست مشهد پاک نجف روضه رضوان ماست یک سر موی علی هر دو جهانش بهاست لحمک لحمی وراست همدم او مصطفاست هر که موالی بود خویش من و آشناست آیه او انماست آنکه ولی خداست آنکه ولی خداست آیه او انماست نور ظهور ازل ذره بیضای ماست حب نبی و ولی از صفت اولیاست مدعی این طریق دشمن دین خداست بنده درگاه او سید هر دو سراست