شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۵۰

تا مرا عین عشق مفهوم است سر علمم به عشق معلوم است تا رموز وجود شد مفهوم هر وجودی که هست مفهومست خادم خلوت دلم آری بنگر آن خادمی که مخدومست شمع روشن ضمیر مجلس ماست دل پروانه‌ای که چون موم است باز سرمست شد دل مخمور لیکن از خمر غیر معصوم است قسمتم عشق بود روز ازل آری خوش قسمتی که مقسومست چون که شد سید از خودی فانی نزد عشاق حی قیوم است