شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۳۳

خوش برو خوش بنوش خوش می‌رو نوش و پوش و خموش خوش می‌رو گر تو داری هوای می‌نوشی بر در می‌فروش خوش می‌رو در خرابات بی‌سر و بی‌پا خوش سبوئی به دوش خوش می‌رو مست و مدهوش می‌روی در راه تا نیائی به هوش خوش می‌رو عقل را غیر گفتگوئی نیست بگذر از گفتگوش خوش می‌رو دیگ سودا خوشی به جوش آور با چنان پخته جوش خوش می‌رو شادی روی سید سرمست جام می‌را بنوش خوش می‌رو