شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۱۲

جان فدا کن وصل جانان را بجو درد دردش نوش درمان را بجو عشق زلفش سر به سودا می‌کشد مجمع زلف پریشان را بجو بگذر از صورت چو ما معنی طلب کفر را بگذار و ایمان را بجو گنج او در کنج دل گر یافتی گنج را بگذار و سلطان را بجو ذوق از مخمور نتوان یافتن ذوق خواهی خیز و مستان را بجو گوهر این بحر ما گر بایدت همچو غواصان تو عمان را بجو همت عالی نخواهد غیر آن گر تو عالی همتی آن را بجو در خرابات مغان ما را طلب می‌بنوش و راحت جان را بجو نعمت الله جو که تا یابی امان ساقی سرمست رندان را بجو