شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۰۶

بیا ساقی بده جامی که جان من فدای تو سر سودائی عاشق فدای خاک پای تو تو سرمستی و من مخمور طبیبی تو و من رنجور تو سلطان خراباتی و من رند گدای تو ز ساز مطرب عشقت جهانی ذوق می‌یابد نوای عالمی بخشد نوای بی‌نوای تو خیال نقش رویت را چو من در خواب خوش بینم روا باشد اگر سازم درون دیده جای تو چو بلبل زار می‌نالم گل وصل تو می‌جویم چو غنچه با دل پر خون همی جویم هوای تو برو سید مجو درمان که کارت از دوا بگذشت به غیر از دردی درت نباشد خود دوای او