شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۲۷۳

چه خوش ذوقیست ذوق باده نوشان چه خوش کوئیست کوی می‌فروشان چه خوش آهی است آه دردمندی چه خوشوقتی است وقت کهنه پوشان چه خوشحالی است حال بینوایان چه خوش دردی است درد درد نوشان شراب وحدت از جام محبت به روی یار کردم دوش نوشان حریف مجلس رندان عشقم که باشد آب حیوان در سبوشان چه خوش ساقی و خوش میخانه دارم ز سر مستی همه خمهاش جوشان چه خوش شعری است شعر نعمت الله چه خوش قولی است گفتار خموشان