شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۲۹

ما خدا چون شما نمی‌طلبیم یعنی از خود جدا نمی‌طلبیم هر کسی طالبست چیزی را ما به غیر از خدا نمی‌طلبیم جان و دل را فدای او کردیم وز جنابش جزا نمی‌طلبیم مبتلای بلای او گشتیم بوالعجب جز بلا نمی‌طلبیم گرچه داریم درد دل لیکن درد دل را دوا نمی‌طلبیم کشته عشق او شدیم ولیک ما از او خونبها نمی‌طلبیم عین مطلوب گشته‌ای سید زان سبب غیر ما نمی‌طلبیم