شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۰۰۷

من چنین سرمست یارم سن نجک من سو بله گل غیرعشقش نیست کارم سن نجک من سویله گل من به عشق او تمامم عاشقان را من امام رهنمای خاص و عامم سن نجک من سویله گل غرقه دریای عشقم بلبل گویای عشقم گلشن بویای عشقم سن نجک من سویله گل من به کام دل رسیدم مونس جان را پدیدم گفتم اسرار و شنیدم سن نجک من سویله گل عشق او ماند به آتش می‌بسوزد عود دل خوش گل منی یا قریدش سن نجک من سویله گل یاد او ورد زبانم ورد او درمان جانم مهر او نور روانم سن نجک من سویله گل بنده خاص خدایم سید هر دو سرایم من از این مردم جدایم من نجک من سویله گل