شاه نعمت‌الله ولی | رباعیات | رباعی شماره ۱۱۲

رند آن باشد که میل هستی نکند وز خویش گذشته خودپرستی نکند در کوی خرابات مغان رندانه می‌نوش کند مدام و مستی نکند