شاه نعمت‌الله ولی | رباعیات | رباعی شماره ۱۱۰

خاک در میخانه مگر بیخته‌اند کاین گرد و غبار را بر انگیخته‌اند یا ماه رخان خطه ماهانند کز زلف عبیر در جهان ریخته‌اند