شاه

[ په. ] (اِ.)۱ - سلطان، فرمانروا.<BR>۲- هر چیز مهم و بزرگ. ؛ ~رخ زدن کنایه از: الف - فرصت را غنیمت شمردن. ب - غلبه یافتن. ؛با ~پالوده نخوردن کنایه از: خود را برتر از دیگران پنداشتن.<br>

[ په. ] (اِ.)۱ - سلطان، فرمانروا. ۲- هر چیز مهم و بزرگ. ؛ ~رخ زدن کنایه از: الف - فرصت را غنیمت شمردن. ب - غلبه یافتن. ؛با ~پالوده نخوردن کنایه از: خود را برتر از دیگران پنداشتن.

شاه . (ع اِ) شاة و بزبان عربی گوسفند را گویند وشیاة جمع آن است . (برهان قاطع). رجوع به شاة شود.

شاه . (ع ص ) رجل شاه ُ البصر؛ به معنی رجل شائه البصر است، یعنی مرد تیز بینایی . (از منتهی الارب ).

شاه . (اِخ ) (چشمه ٔ...) مزرعه ای است از ناحیه ٔ فشارود قاینات و بلاسکنه میباشد. (مرآت البلدان ج ٤ ص ٢٣٦).

پادشاه، شاهنشاه، شهریار، اعلیحضرت، خسرو، کیخسرو، ملک، امیر، حاکم، خاقان ملکه، شهبانو، علیاحضرت، امپراطریس قیصر، سلطان، خلیفه، سزار، تزار، کایزر، امپراطور شاهزاده، شاپور، شاهپور، شهزاد، شهزاده، ملکزاده، ولیعهد، پرنس، پرنسس پدر تاجدار دربار، سازمان سیاسی سلسله سلطنتی، دودمان، خانواده