شانه باف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شانه باف . [ ن َ / ن ِ ] (نف مرکب ) بافنده به شانه . ◄ (ن مف مرکب ) بافته به شانه . ◄ پارچه ٔ بسیار گنده و کم نخ که آستر قباهای بازاری بدان کنند. (بهار عجم ) (ارمغان آصفی ) (آنندراج ) : پشت از شانه باف و میان از موی بند. نظام قاری (دیوان ص ١٣٤).