شافر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
شافر. [ ف ِ ] (ع اِ) کرانه ٔ فرج زن و کرانه ٔ رحم . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
شافر. [ ف ِ ] (اِخ ) (به عبری به معنای درخشندگی ) کوه ... در دشت عربستان و یکی از منازل بنی اسرائیل بود. رولندس برآن است که کوه عریف همان کوه شافر است و بر ساحل غربی خلیج عقبه واقع است اما دیگری کوه شریف را شافر دانسته است که تخمیناً بمسافت ٧٠ میل بشمال خلیج عقبه واقع میباشد. (قاموس کتاب مقدس ).