شاطرعباس صبوحی | غزلیات | تماشا

آسمان گر ز گریبان، قمر آورده برون از گریبان تو، خورشید سر آورده برون به تماشای خط و خال رخ چون قمرت دلم از روزنه دیده، سر آورده برون از بناگوش و خط سبز تو بس در عجبم کز کجا برگ گلی مشک‌تر آورده برون کوری منکر شق القمر ختم رسل ابرویت معجز شق القمر آورده برون سرو قد، سین زنخدان تو دیدم، گفتم چشم بد دور، که سروی ثمر آورده برون گندم خال توای حور بهشتی طلعت به خدا از همه عالم، پدر آورده برون تا زبانش نمکی، شهد لبش کی دانی که چه شیرین ز نمک نیشکر آورده برون ای معلم! به جز عاشق کشی و دل شکنی از دبستان چه هنر این پسر آورده برون کمر از کوه برون آید و این ترک پسر از کجا این همه کوه از کمر آورده برون چو پر و بال کبوتر، هنر شاعری‌ام تا به کوی تو رسد، بال و پر آورده برون تیره کرده است صبوحی رخ آفاق، چو شب بس که در هجر تو، آه از جگر آورده برون