سیف فرغانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۴۴

ای مقبل ار سعادت دنیات رو نماید وآن زشت رو بچشم بد تو نکو نماید از برقعی که تازه بود رنگ او بخوبی این کهنه گنده پیر بتو روی نو نماید امروزه غره‌ای تو بدین خوب رو و بی‌شک فردا عروس زشتی خود را بشو نماید چون پای بست سلسله مهر او شدستی اصلع سری بچشم تو زنجیر مو نماید هرکس که خواستار وی آمد بدست عشوه چشم دلش ببندد و خود را بدو نماید اندک بقاست چون گل و نزد تو هست خارش چون تازه سبزه یی که بر اطراف جو نماید عزلت کند اگرچه عمل دار ملک باشی امروز رنگ دیدی فردات بو نماید آیینه یی است موی سپید توای سیه دل هرگه که اندرو نگری مرگ رو نماید در چشم اهل عقل برافراز تخت هستی مانند بیذقی که بچاهی فرو نماید امروز ظالم ار چو توانگر عزیز باشد فردات خوارتر ز گدایان کو نماید