سیف فرغانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۱۰۵

ایا قاضی حیلت گر، حرام آشام رشوت خور که بی‌دینی است دین تو و بی‌شرعی شعار تو دل بیچاره یی راضی نباشد از قضای تو زن همسایه یی آمن نبوده در جوار تو ز بی‌دینی تو چون گبری و زند تو سجل تو ز بی‌علمی تو چون گاوی و نطق تو خوار تو چو باطل را دهی قوت ز بهر ضعف دین حق تو دجالی درین ایام و جهل تو حمار تو اگر خوی زمان گیری و گر ملک جهان گیری مسیحی هم پدید آید کزو باشد دمار تو ترا در سر کلهداریست چون کافر از آن هرشب ببندد عقد با فتنه سر دستار دار تو چو زر قلب مردودست و تقویم کهن باطل درین ملکی که ما داریم یرلیغ تتار تو کنی دین دار را خواری و دنیادار را عزت عزیز تست خوار ما عزیز ماست خوار تو دل مشغولت از غفلت قبول موعظت نکند تو این دانه کجا خواهی که که دارد غرار تو ترا بینند در دوزخ بدندان سگان داده زبان لغوگوی تو، دهان رشوه خوار تو