سیف فرغانی | دیوان اشعار | قصاید و قطعات | شماره ۱۰۳

ایا دستور هامان وش که نمرودی شدی سرکش تو فرعونی و چون قارون بمالست افتخار تو چو مردم سگسواری کن اگرچه نیستی زیشان وگرنه در کمین افتد سگ مردم سوار تو بگرد شهر هر روزی شکارت استخوان باشد که کهدانی سگی چندند شیر مرغزار تو چو تشنه لب از آب سرد آسان برنمی گیرد دهان از نان محتاجان سگ دندان فشار تو بگاو آرند در خانه بعهد توکه و دانه ز خرمنهای درویشان خران بی‌فسار تو بظلم انگیختی ناگه غباری وز عدل حق همی خواهیم بارانی که بنشاند غبار تو بجاه خویش مفتونی و چون زین خاک بگذشتی بهر جانب رود چون آب مال مستعار تو ز خر طبعی تو مغروری بدین گوساله زرین که گاو سامری دارد امل در اغترار تو بسیج راه کن مسکین، درین منزل چه می‌باشی امل را منتظر، چون هست اجل در انتظار تو چو سنگ آسیا روزی ز بی‌آبی شود ساکن درین طاحون خاک افشان اگر چرخی مدار تو نگیری چون هوا بالا و این خاکت خورد بی‌شک چو آب ارچه بسی باشد درین پستی قرار تو تو نخل بارور گشتی بمال و دست رس نبود بخرمای تو مردم را ز بخل همچو خار تو رهت ندهند اندر گور سوی آسمان زیرا چو قارون در زمین ماندست مال خاکسار تو ازین جوهر که زر خوانند محتاجان ورا یک جو بمیتین برتوان کند از یمین کان یسار تو ترا در چشم دانایان ازین افعال نادانان سیه رو می‌کند هر دم سپیدی عذار تو مسلمان وقتها دارد ز بهر کسب آمرزش ولی آن وقت بیرونست از لیل و نهار تو ترا در قوت نفس است ضعف دین و آن خوشتر که نفس تست خصم تو و دین تو حصار تو حصارت را کنی ویران و خصمت را دهی قوت که دینت رخنها دارد ز حزم استوار تو