سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۷۵

نسخه عشق تو بر رق دلم مسطورست وصف روی توبگویم که مرا دستورست گرنویسم پراز اسرار کتابی گردد آنچه بر رق دل (من) مسطورست همه آفاق بریدم بمثالی فرمان که زسلطان جمال تو مرا منشورست شوق دردل ارنی گوی شبی همچوکلیم آمدم برسر کوی تو که جانرا طورست آتش روی تو دیدم که ندارد تابی پیش او چشمه خورشید که آبش نورست هرکسی را (که) بمعنی بتو نزدیکی نیست صورتش گر بمثل جان بوداز دل دورست هرکرا عشق تو در بزم بزم ازل جامی داد گر چه مستی نکند تا بابد مخمورست زانده تست سخن گفتن من، وین اشعار شکری زآن قصب و شهدی ازآن زنبورست چون بسمع تو رسانند بگو کاین ابیات آه آن شیفته و ناله آن رنجورست همه در بزم از دست (تو) نالم چون چنگ تا که ابریشم رگ برتن چون طنبورست دیده چون دید که چون گل بجمالی معروف بنده زآن روز چو بلبل بسخن مشهورست عاشق ارمدحت معشوق کند عیبی نیست بلبل ار ناله کند ازپی گل معذورست سیف فرغانی مرده است و من اسرافیلم وین سخن نفخه عشقست وزبانم صورست