سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۷۰

اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی تو از رو پرده برگیر و همی کن عالم آرایی سزای وصف روی تو سخن در طبع کس ناید که در تو خیره می‌ماند چو من چشم تماشایی میان جمع مه رویان همچون شب سیه مویان تو با این روی چون خورشید همچون روز پیدایی ترا لیلی نشاید گفت لیکن عاقل از عشقت عجب نبود که چون مجنون برآرد سر بشیدایی منم از عشق روی تو مقیم خاک کوی تو مگس از بهر شیرینیست در دکان حلوایی اگر در روز وصل تو نباشم جمع با یاران من و آه سحرگاه و شب هجران و تنهایی مرا با غیر خود هرگز مکن نسبت مدان مایل مسلمان چون کند نسبت مسیحا را بترسایی میان صبر و عشق‌ای جان نزاعست از برای دل که اندر دل نمی‌گنجد غم عشق و شکیبایی حرم بر عاشقان تنگست از یاران غار تو چو سگ بیرون در خسبم من مسکین ز بی‌جایی عزیز مصر اگر ما را ملامت گر بود شاید تو حسن یوسفی داری و من مهر زلیخایی ز جان بازان این میدان کسی همدست من نبود که من در راه عشق تو بسر رفتم ز بی‌پایی چو سعدی سیف فرغانی بوصف پسته تنگت چو طوطی گر سخن گوید کند زآن لب شکرخایی چو جنت دایم اندر وی همه رحمت فراز آید «تو از هر در که باز آیی بدین خوبی و زیبایی»