سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۶۳

بحال خود چو نظر کردم از تو می‌پرسم که هیچ باشد ازین صعبتر بلایی؟ نی گریز ازتو وجزتو گریز گاهی نیست شکایت ازتو و غیر ازتو پادشایی نی غم تراست مسلم زحاکمان امروز که خون بریزد واندر میان بهایی نی ازآستان جلالت بپرس تا هرگز زدست حلقه برین درچو من گدایی؟ نی بجان رسید کنون کار سیف فرغانی سقیم در خطر و درد را دوایی نی مرا بنزد تو بهر نشست جایی نی مرا زدست تو بهر گریز پایی نی زبهر جستن تو تادلم زجا برخاست ببین که با سر کویت نشست جایی نی منم زخویشان بیگانه بهر تو (و) مرا بجز سگ تو درین کوی آشنایی نی چو گل بخوبی صد برگ کشته‌ای ومرا چو عندلیب بهنگام دی نوایی نی جهان پر از گل ولاله شده ولی بی‌تو مرا چوآب بایام گل صفایی نی چو ذره بی‌تو وجودم تنست و جانی نی چوآفتاب همه رویی و قفایی نی