سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۴۴

ای دوست بی‌تو ما را اندر جهان چه خوشی بی‌چون تو دلستانی در تن ز جان چه خوشی پرسی ز من که بی‌من با خود چه بود حالت اندر جوار دشمن بی‌دوستان چه خوشی مشتاق چون تویی را از غیر تو چه راحت جویای قوت جان را از آب و نان چه خوشی گفتی مرا که چونی در دامگاه دنیا مرغ آبی فلک را در خاکدان چه خوشی گویی خوشست حالت با مردم زمانه با همرهان رهزن در کاروان چه خوشی از جان خود دلی را بی‌وصل تو چه نیکی زآب دهن کسی را اندر دهان چه خوشی این جان نازنین را از جسم راحتی نه با همدگر دو ضد را در یک مکان چه خوشی جویای حضرتت را از سیف نیست بهره آنرا که زنده باشد از مردگان چه خوشی دنیا و آخرت را بهر تو ترک کردم بی‌تو درین چه راحت جز تو در آن چه خوشی