سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۴

ما غریبیم وشهر ازآن شماست با چنین رو جهان جهان شماست پادشاهان چو بنده می‌گویند ما رعیت ولایت آن شماست عهد خسرو ندید از شیرین شر و شوری که در زمان شماست باچنین چشم مست عاشق کش هرکه میرد از کشتگان شماست گر براتی بجان کنند وبسر بدهم چون برو نشان شماست جان عاشق نشانه آن تیر که زابروی چون کمان شماست زردی روی زعفرانی من از رخ همچو ارغوان شماست ابر گوهرفشان دو چشم منست پسته پرشکر دهان شماست آب حیوان یک جهان عاشق در دو لعل شکرفشان شماست کم زاصحاب کهف نیست بقدر هرکه چون سگ برآستان شماست غم جانرا بخود نمی‌گیرد دل که چون لامکان مکان شماست سیف فرغانی ارچه چیزی نیست بلبلی بهر گلستان شماست سخن خود نمی‌تواند گفت که دهانش پر از زبان شماست