سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۳۶

اگر چو خسرو و خاقان سزای تاج و سریری ترا گلیم گدایی به از قبای امیری بوقت می‌گرو و از سپیدرویی خود دان بزر سرخ خریدن سیه گلیم فقیری ترا چه عیب کند یار و گر کند چه تفاوت گر آفتاب کند عیب ذره را بحقیری چو دوست سایه لطفی فگند بر سر کارت بروی پشت زمین را چو آفتاب بگیری ترا سعادت عشقش بپایه یی برساند که خس دهی بستانند و زر دهند نگیری اگر سلامت خواهی چراغ مجلس او شو چو او فروخت نسوزی (و چون) بکشت نمیری چو آتش آنچه بیابی برنگ خویشتنش کن چنان مشو که ز بادی چو آب نقش پذیری مدام در پی او رو که راه عشق بداند که چشم عقل تو کورست اگر بدیده بصیری تو نقد خود بد گر کس سپار تاش بسنجد بسنگ خویش فزونی بنزد خویش کثیری فطیر عقل تو خامست بی‌حرارت عشقش برو بسوز که خامی، برو بپز که خمیری سخن بقدر تو گویم که طعمه کرد نشاید طعام مردم بالغ ترا که طفل بشیری بگوش هوش زمانی سماع قول رهی کن اگر عطارد ذهنی ور آفتاب ضمیری چو سیف روز جوانی بعاشقی گذراند سعادتش برساند چو بخت بنده بپیری