سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۵۱۹

بچشم مست خود آن را که کرده‌ای نظری نمانده است ز هشیاری اندرو اثری می‌مشاهده تو بجام نتوان خورد که من چو چشم تو مستم بجرعه نظری اگر چو آب بگردی بگرد روی زمین در آب و آینه بینی چو خویشتن دگری ترا بدیدم و بر من چو روز روشن شد که آفتاب بزاید ز مادر و پدری بپیش آن لب رنگین که رشک یاقوتست عقیق سنگ نژادست و لعل بدگهری گمان مبر که ز کوی تو بگذرد همه عمر کسی که دید ترا همچو عمر برگذری بعشق باختن‌ای دوست با تو گستاخم بدان صفت که زمن رشک می‌برد دگری بگرد تنگ شکر چون مگس همی گردم ولی چه سود مرا دست نیست بر شکری ز روز ما که بمحنت رسد بشام چه غم ترا که در شب زلفست روی چون قمری تو نازپرور از آن غافلی که شب تا روز دلم زانده تو چون همی کند جگری کلاه شاهی خوبان چو تاج بر سر نه کزین میانه تو بر موی بسته‌ای کمری ز روی صدق بسی سر زدم برین دیوار بدان امید که بر من شود گشاده دری زتر و خشک جهان بیش ازین ندارم من برای تحفه تو جان خشک و شعرتری خجل بمانده که عیب سیاه پایی خویش چگونه پوشد طاوس جلوه گر بپری کلاه دار تمناست سیف فرغانی که تاج وصل تو دارد طمع بترک سری