سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۴۶۱

عاشقم بر تو و بر صورت جان پرور تو من ازین معنی کردم دل و جان در سر تو همچو بازان نخورم گوشت ز دست شاهان استخوان می‌طلبم همچو سگان از در تو ای علم کرده ز خورشید سپاه حسنت مه استاره حشم یک نفر از لشکر تو دل اشکسته که چون پسته گشادست دهان قوت جان می‌طلبد از لب چون شکر تو تا بمعنی نظرم بر خط و رویت افتاد عاشقم بر قلم قدرت صورت گر تو گردنم کز پی پای تو کشد بار سری طوق دارد ببقای ابد از خنجر تو پرده بردار که از پشت زمین هر ذره آفتابی شود از روی ضیاگستر تو بر ز آغوش و بر تو بخورم گر یکشب بخت بیدار بخواباندم اندر بر تو ترک خرگاه جهانی و برآرد شب و روز مه و خورشید سر از خیمه چون چادر تو حسن کو جلوه خود میکند اندر مه و خور هر نفس صورت او جان خوهد از پیکر تو گر بدانم که دلت را بسماعست نشاط از رگ جان کنم ابریشم خنیاگر تو سیف فرغانی پندار که شعر تو زرست گر ببازار رود هیچ نیارد زر تو