سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۹۵

گر دست دوست وار در آری بگردنم پیوسته بوی دوستی آید ز دشمنم دیده رخ چو آتش تو دید برفروخت قندیل عشق در دل چون آب روشنم در سوز و در گداز چو شمعم که روز و شب سوزی فتیله وار و گدازی چو روغنم گر یکدم آستین کنم از پیش چشم دور از آب دیده‌تر شودای دوست دامنم هرگه شراب عشق تو در من اثر کند گر توبه آهنست بخامیش بشکنم چون که ز دانه هیچ نگردم ز تو جدا گر چه بباد بر دهی‌ای جان چو خرمنم در فرقت تو زین تن بی‌جان خویشتن در جامه ناپدید از جان بی‌تنم گر همچو میخ سنگ جفا بر سرم زنی آن ظن مبر که خیمه ز پهلوت برکنم ور تار ریسمان شود این تن عجب مدار غمهای تست در دل چون چشم سوزنم فردا که روز آخر خواندست ایزدش اول کسی که با تو خصومت کند منم من جان چو سیف پیش محبان کنم سپر گر تیغ برکشی که محبان همی زنم