سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۹۲

گر عیب کنی که زار می‌نالم من زار ز عشق یار می‌نالم بلبل چو بدید گل بنالد من بی‌دلبر گل عذار می‌نالم از عشق گل رخش بصد دستان دلسوزتر از هزار می‌نالم بی‌قامت همچو سرو او دایم چون فاخته بر چنار می‌نالم در چنگ فراق آهنین پنجه باریک شدم چو تار می‌نالم گر چه بنصیحتم خردمندان گویند فغان مدار می‌نالم چون دیگ پرآب بر سر آتش می‌جوشم و زار زار می‌نالم چون چنگ فغانم اختیاری نیست از دست توای نگار می‌نالم تا همچو نیم دهان نهی بر لب دور از تو رباب وار می‌نالم