سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۸۸

ای منور بروی تو هر چشم در دلم نور تو چو در سر چشم هر دم از حسن تو دگر رنگی روی تو جلوه کرده بر هر چشم مه چو خورشید جویدت هر روز تا برویت کند منور چشم دست صدقم کشد بمیل نیاز خاک پایت چو سرمه اندر چشم بخیال تو خانه دل را هر نفس می‌کند مصور چشم تا مرا در غم تو با لب خشک دل بخون جگر کندتر چشم هر کرا آب چشم بهر تو نیست همچو سیلش شود مکدر چشم بچشم زهرم ار کنی در جام بکشم بارم ار نهی بر چشم دل چو مست می‌محبت شد خمر عشق تو بود و ساغر چشم از سر ناز در چمن روزی ای مه لاله روی عبهر چشم هست در باغ همچو من بیمار بهر تو نرگس مزور چشم هم ز چشم تو خوب منظر روی هم ز روی تو خوب منظر چشم هرکه دل در تو بست بی‌بصر است گر گشاید بروی دیگر چشم پرده بر وی فرو گذار که هست این دل همچو خانه را در چشم