سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۶۳

اگر بر درگه جانان چو سگ بسیار می‌گردم من از اصحاب آن کهفم بگرد غار می‌گردم بسان نقطه یی بودم بصورت مانده دور از خط چو پیوستم بحرف عشق معنی وار می‌گردم درین صحرا بدم جویی کنون دریا همی باشم درین میزان جوی بودم کنون دینار می‌گردم چو سایل بر سرآن کو نه بهر نان همی آیم چوموسی برسر طور ازپی دیدار می‌گردم چو بلبل تا نماید رو گلی اندر بهارانم زمستان برامید آن بگرد خار می‌گردم چودارم در رهش پیدا سری بربسته چون نامه کنم پادرشکم پنهان وچون طومار می‌گردم اگرتو طالبی کاری همی کن زآنکه من باری زبی سرمایگی مفلس درین بازار می‌گردم وگرتو قاصری زین سان زترک سر زبذل جان تو برخیز ومرا بنشان که من بی‌کار می‌گردم بجان دورم شادیها ولی چون سیف فرغانی بدل از نعمت غمهاش برخوردار می‌گردم