سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۱۸

ای بت پسته دهن وقت تو چون نامت خوش عیش تلخ من ازآن چشم چو بادامت خوش بگل روی خود ایام مرا خوش کردی باد چون موسم گل جمله ایامت خوش می‌کنم ناله زعشق تو چو بلبل که مرا همچو اندام گل آمد گل اندامت خوش با رهی گربکنی سرکشی و نازت خوب در سماع ار بروی جنبش وآرامت خوش دوش بخت من شوریده درآمد از خواب مژده یی داد بمن راست چوپیغامت خوش کز می‌عشق اگر چند دهانت تلخ است عاقبت همچو لب خویش کند کامت خوش گرچه در عشق بسی رنج کشیدی زآغاز رو که چون قصه یوسف شود انجامت خوش بود باید زبرای شب وصلش امروز با غم هجر وی‌ای خواجه بناکامت خوش ای زانعام تو خلقی شده بی‌اندیشه چند باشیم باندیشه انعامت خوش سیف فرغانی از ذکر تو ایام مرا می‌کند همچو دل خویش بدشنامت خوش