سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳۰۷

دلارامی که حیرانم من از حسن جهانگیرش رخ او آیتی در حسن و نور قدس تفسیرش چو دست عشق او گیرد کمان حکم در قبضه نه مردی گر برو داری که برجز تو رسد تیرش چو زلف او کند در بند مجنونان عشقش را اگر از حلقه مایی بده گردن بزنجیرش رضیع مادر فطرت که دارد در دهان پستان بقای جاودان یابد اگر زآن لب بود شیرش کسی کز آتش شوقش ندارد شمع دل زنده هم از روغن شود کشته چراغ دولت پیرش بچندین سعی همچون مال آن شادی جانها را اگر روزی بدست آری برو چون غم بدل گیرش ایا شیرین بنیکویی ببخت شور من گویی شب وصل تو خوابی بود و روز هجر تعبیرش اگر عاصی بمحشر در شفیع از روی تو سازد کرم را بعد از آن نبود سخن در عفو تقصیرش شراب عشق در دادی و من چون چشم مخمورت خرابیها کنم زین پس که مستم کرد تأثیرش بتدبیر خرد گفتم مگر حل گردد این مشکل دگر بر ریسمان ما گره زد دست تدبیرش برای مخزن شاهیش مسکین سیف فرغانی ندارد زر ولی دارد مسی از بهر اکسیرش