سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۳

بیاور آنچه دل ما بیکدگر کشدا بسر کشد آنچه دلم بار او بسر کشدا غلام ساقی خویشم که بامداد پگاه مرا زمشرق خم آفتاب بر کشدا چو تیغ باده برآهختم از نیام قدح زمانه باید تا پیش من سپر کشدا چه زر چه سیم و چه خاشاک پیش مرد آن روز که از میانه سیماب آب زر کشدا خوش است مستی واز روزگار بی‌خبری که چرخ غاشیه مست بی‌خبر کشدا اگر بساغر زرین هزار باده کشم هنوز همت من باده دگر کشدا در نشاط (من) آنگه گشاده‌تر باشد که مست باشم وساقی مرا بدر کشدا