سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۲۹۸

دلبرا من از شراب عشق مخمورم هنوز چون بوصلم وعده دادی از چه مهجورم هنوز در ره عشقت که دارد راهزن بر چپ وراست آنکه از پس بود پیش افتاد ومن دورم هنوز ای حبیب من مدد فرما که اندر ره عدوست وی طبیب من علاجم کن که رنجورم هنوز این زمان تدبیر کارم کن که هستم در حیات وین زمان بر من تجلی کن که برطورم هنوز آنکه با بلبل چو گل با من درین باغ آمدست شیره او می‌شد وغوره است انگورم هنوز نحل استعداد هر کس خانه خود پر زشهد کرده ومن طالب گل همچو زنبورم هنوز زآتش عشقت که دل را در جوانی زنده داشت برف پیری بر سرم بنشست ومحرورم هنوز هرگز از معجون پند این درد ساکن کی شود چون بلا در می‌کنی در قرص کافورم هنوز بر هلال حال من خورشید مهرت چون بتافت بدر خواهم شد که افزون می‌شود نورم هنوز مرده هجرم بوصلم زنده خواهی کرد باز من درین خاک از برای نفخ آن صورم هنوز منشی دولت مرا منشور وصلت تازه کرد بر درت موقوف توقیع است منشورم هنوز چون صدف بهر تو دل در سینه پنهان داشتست سلک نظم چون در و لؤلوی منثورم هنوز سیف فرغانی زبهر من بدست لطف خویش دوست در نگشاد ومن در بند دستورم هنوز