سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۲۵۹

بیا که بی‌تو مرا کار برنمی آید مهم عشق تو بی‌یار برنمی آید مرا بکوی تو کاری فتاد، یاری ده که جز بیاری تو کار برنمی آید مقام وصل بلندست ومن برونرسم سگش چو گربه بدیواربر نمی‌آید ازآن درخت که درنوبهار گل رستی ببخت بنده به جز خار برنمی آید چو شغل عشق تو کاری چو موی باریکست ازآن چو موی بیکبار برنمی آید بآب چشم برین خاک در نهال امید بسی نشاندم و بسیار برنمی آید سزد که مزرعه را تخم نو کنم امسال که آنچه کاشته‌ام پابرنمی آید ز ذکر شوق خمش باش سیف فرغانی که آن حدیث بگفتار برنمی آید میان عاشق و معشوق بعد ازاین کاریست که آن بگفتن اشعار برنمی آید