سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۲۴۵

نام تو گر بر زبان رانم زبانم خوش شود چون زبان از تو سخن گوید دهانم خوش شود گر لبم بر لب نهی چون کوزه‌ای شیرین چو جان در تن همچو سبو آب روانم خوش شود ای طبیب عاشق از دارالشفای وصل خود شربتی بفرست تا بیمار جانم خوش شود همچو سگ از خوان تو گر نان خورم نبود عجب مغز اگر همچون عسل در استخوانم خوش شود زآتش عشق تو همچون چوب می‌سوزم ولیک چون بخار عود از آن آتش دخانم خوش شود چون دلم بیمار تو شد بهر صحت بعد ازین همچو عیسی این نفس بر هر که رانم خوش شود از شراب وصلت ار یکدم بکام من رسد هرکرا آب دهان خود چشانم خوش شود (این) چنین شوری که دارم از سماع نام تو وقت در کوی تو از بانگ سگانم خوش شود گر ز دست خویش باشد ره روی را درد سر خاک پای تو اگر بروی فشانم خوش شود عیش من رونق پذیرد گر پسندی شعر من گر بشیرینی رسد آن آب و نانم خوش شود دل چو بستانیست بی‌برگ از زمستان فراق در نوا آیم چو مرغ ار بوستانم خوش شود از مهب وصل اگر بر من وزد باد ربیع هم درختم گل کند هم گلستانم خوش شود بی‌گل روی تو (گر من) بانگ می‌کردم چو زاغ بعد ازین چون ناله بلبل فغانم خوش شود چون بنام تو رسد دستم گه تحریر شعر کلک همچون نیشکر اندر بنانم خوش شود سیف فرغانی همی گوید بلطف از حضرتت گر بیابم یک نظر هر دو جهانم خوش شود