سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۸۳

دل شد ز دست و دست بدلبر نمی‌رسد مرده بجان و تشنه بکوثر نمی‌رسد غواص بحر عشق چو ماهی بدام جهد چندین صف گرفت و بگوهر نمی‌رسد شاخ درخت وصل بلندست و سر کشید آنجا که دست دولت ما بر نمی‌رسد گر وصل دوست می‌طلبی همچو من گدا درویش باش کآن بتوانگر نمی‌رسد عاشق بکوی او بدو دل ره نمی‌برد عنقا بآشیانه بیک پر نمی‌رسد پای طلب ز کوی محبت مگیر باز هر چند تاج وصل بهر سر نمی‌رسد ای مفلسان کوی تو درویش خوانده آن شاه را که نانش ازین در نمی‌رسد توسا کنی چو کعبه و عاشق چو حاجیان بسیار سعی کرده بتو در نمی‌رسد با عاشقان تو نکند همسری ملک هرگز عرض بپایه جوهر نمی‌رسد من خامشی گزینم ازیرا بهیچ حال در وصف تو زبان سخن ور نمی‌رسد هر بیت بنده قصه دردیست سوزناک لیکن چه سود قصه بداور نمی‌رسد از من چو آفتاب نظر منقطع مکن کز هیچ معدنی بتو این زر نمی‌رسد هرگز بعاشقان تو ملحق نگشت سیف بیچاره خرسوار بلشکر نمی‌رسد