سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۲۴

جانم از عشقت پریشانی گرفت کارم از هجر تو ویرانی گرفت وصل تو دشوار یابد چون منی مملکت نتوان بآسانی گرفت گر سعادت یار باشد بنده را سهل باشد ملک و سلطانی گرفت دست در زلفت بنادانی زدم مار را کودک بنادانی گرفت دوست بی‌همت نگردد ملک کس ملک بی‌شمشیر نتوانی گرفت حسن رویت‌ای صنم آفاق را راست چون دین مسلمانی گرفت بر سر بالین عشاقت بشب خواب چون بلبل سحرخوانی گرفت گفتمت کامم بده، گفتی بطنز من بدادم گر تو بتوانی گرفت دربهای وصل اگر جان میخوهی راضیم چون نرخش ارزانی گرفت اینچنین ملکی که سلطان را نبود چون تواند سیف فرغانی گرفت