سیف فرغانی | دیوان اشعار | غزلیات | شماره ۱۰

هرچه غیر دوست اندر دل همی آید ترا جمله ناپاکست وتو پاکی نمی‌شاید ترا ورتو ذکر او کنی هرگه که ذکر او کنی غافلی ازوی گر از خود یاد می‌آید ترا زهر با یادش زیان نکند ولی بی‌یاد او گر خوری تریاک همچون زهر بگزاید ترا گر دلت جانان خوهد میل دل از جان قطع کن وردلت جان می‌خوهد جانان نمی‌باید ترا تا بهر صورت نظر داری بمعنی تیره‌ای صیقلی چون آینه چندان که بزداید ترا ور زخاک کوی او یک ذره در چشمت فتد آفتابی بعد ازآن اندر نظر ناید ترا چهره معنی چو نبود خوب زشتی حاصلست هر نفس کز جان تو صورت بیاراید ترا تا تو تن را خادمی جان از تعب آسوده نیست خدمت تن ترک کن تا جان بیاساید ترا ور گشایش می‌خوهی بر خود در راحت ببند کین در ار بر خود نبندی هیچ نگشاید ترا از برای نیش زنبورش مهیا داردست گر زشیرینیش انگشتی بیالاید ترا بر سر این کوی می‌کن پای محکم چون درخت ورنه هر بادی چو خس زین کوی بر باید ترا گر هزاران دم زنی بی‌عشق جمله باطلست جهد کن تا یک نفس عشق ازتو بر باید ترا تا زتو دجال نفست را خر اندر آخرست تو نه‌ای عیسی اگر مریم همی زاید ترا شرع می‌گوید که طاعت کن ولیکن نزد دوست طاعت آن باشد که عشق دوست فرماید ترا چون کنی درهرچه می‌بینی نظر از بهر دوست دوست اندر هرچ بینی روی بنماید ترا اندرین راهی که مشتاقان قدم از جان کنند سر بجایش نه چو کفش از پا بفرساید ترا سیف فرغانی کمال عشقت ار حاصل نشد غیر نقصان بعد ازین چیزی نیفزاید ترا