سیاه درخت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(دِ رَ) (اِمر.)<BR>۱- درختچهای از تیرة عنابها که برگهایش در شاخههای جوان متقابل و دندانه دار است. گلهایش خوشهای و به رنگ زرد مایل به سبز است. میوة این گیاه به بزرگی یک نخود و طعمش تلخ و نامطبوع است. از میوة آن شیرهای به نام شیرة نرپرن میگیرند که مسهلی است قوی.<BR>۲- درختی که میوه دهد؛ بارور.<br>