سگ دل

سگ دل . [ س َ دِ ] (ص مرکب ) کنایه از سخت دل . (آنندراج ) (رشیدی ) : خصم سگدل ز حسد نالد چون جبهت ماه نور بی صرفه دهد وه وه عوا شنوند. خاقانی . همه کس عاشق دنیا و ما فارغ ز غم زیرا غم معشوق سگدل هست بر عشاق سگجانش . خاقانی . فرمود به سگدلان درگاه تا پیش سگان برندش از راه . نظامی . ◄ کنایه ازبدمرد. (آنندراج ) : گر آزرم خواهم از این سگدلان نخوانند عاقل مرا عاقلان . نظامی . شوم پیش سگ اندازم دلی را که خواهد سگدل بیحاصلی را. نظامی . ◄ بددل . (آنندراج ) (رشیدی ). ◄ آزار کننده . (برهان ) (ناظم الاطباء) : زعم منست کاسمان سجده ٔ سگدلان کند زآن چو دم سگان بود پشت دوتای آسمان . خاقانی . گر کس بود سگجان منم این چرخ سگدل دشمنم تا کی زید زرین تنم گر آهنین جان نیستم . خاقانی . ◄ متظاهر، دارای ظاهر آراسته : صوفیان طبل خوار لقمه جو سگدلان و همچو گربه روی شو. مولوی .