سکافه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(سُ فَ یا فِ) (اِ.) زخمه، مضراب.<br>
فرهنگ فارسی معین
(سُ فَ یا فِ) (اِ.) زخمه، مضراب.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سکافه . [ س ُ ف َ / ف ِ ] (اِ) به معنی سکافره که مضراب سازنده ها باشد. (برهان ). رجوع به شکافه و سکافره شود.
سکافه . [ س ِ ف َ / ف ِ ] (ع اِمص ) کفشگری . (منتهی الارب ) (دهار) (اقرب الموارد).