سپتازین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سپتازین . [ س ِ ] (فرانسوی، اِ) گردی است سفیدرنگ بی طعم بی بو، غیرمحلول در آب و خاصیت سمی آن خیلی کم است . خواص درمانی این جسم از سولفامید کمتر بوده و ضریب شیمی درمانی آن نیز١٤٠ می باشد. این ترتیب را برای درمان و جلوگیری از بروز بیماری عفونت حاصله از استرپتوکک و کولی باسیل و اختلالات جلدی و عوارض تب و بیماری سگ جوان و اورام پستان و تیفوس گربه و اختلالات مغزی وپرده ٔ مغز اسب و در اختلالات امراض پرندگان تجویز میکنند. مقدار آن در انسان ١/٥ و ٢ و ٥ گرم می باشد. (درمان شناسی عطایی ص ٣٢٧).