سوفوکلس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سوفوکلس . [ س ُ ف ُ ل ِ ] (اِخ ) یکی از شعرای بزرگ یونان قدیم است که در سال ٤٩٦ ق .م . در حوالی آتن بدنیا آمد و در ٤٠٥ ق .م . مرد. سوفوکلس نخست غزل سرایی پیشه کرد، لکن در سال ٤٦٨ ق .م . برای آنکه جایزه ٔ تآترهای غم انگیز را بدست آورد به رقابت ایسخولس بسرودن اشعار غم انگیز پرداخت و در این رشته چنان شهرت یافت که در سال ٤٤٠ ق .م . او را در سپاهی که به سائیس فرستاده می شد مقام استرایگوس عطا کردند. داستانهای غم انگیزو معروف سوفوکلس عبارت است از پادشاهی ادیپوس (ادیب شاه )، ادیپوس در کلن، آنتی گنوس و آژاکس که هر یک در مقام خود از شاهکارهای ادبیات قدیم یونان است . (تمدن قدیم ایران ). رجوع به فرهنگ فارسی معین شود.