سوخته دل

سوخته دل . [ ت َ / ت ِ دِ ] (ص مرکب ) اندوهگین . غمناک . محنت دیده . کسی که در کشاکش دوران رنج و آزار فراوان بدو رسید باشد : همه در انده من سوخته دل همه در حسرت من خسته جگر. فرخی . درازتر ز غم مستمند سوخته دل کشیده ترز شب دردمند خسته جگر. فرخی . بر مشهد او که موج خون بود آن سوخته دل مپرس چون بود. نظامی . گر سوخته دل نه خام رایی چون سوختگان سیه چرایی . نظامی . کو حریفی کش و سرمست که پیش کرمش عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد. حافظ.