سهراب سپهری | ما هیچ، ما نگاه | سمت خیال دوست

برای ک. تینا ماه رنگ تفسیر مس بود. مثل اندوه تفهیم بالا می‌آمد. سرو شیهه بارز خاک بود. کاج نزدیک مثل انبوه فهم صفحه ساده فصل را سایه میزد. کوفی خشک تیغال‌ها خوانده می‌شد. از زمین‌های تاریک بوی تشکیل ادراک می‌آمد. دوست توری هوش را روی اشیا لمس می‌کرد. جمله جاری جوی را می‌شنید، با خود انگار می‌گفت: هیچ حرفی به این روشنی نیست. من کنار زهاب فکر می‌کردم: امشب راه معراج اشیا چه صاف است!