سهراب سپهری | حجم سبز | از سبز به سبز

من در این تاریکی فکر یک بره روشن هستم که بیاید علف خستگی‌ام را بچرد. من در این تاریکی امتدادتر بازوهایم را زیر بارانی می‌بینم که دعاهای نخستین بشر راتر کرد. من در این تاریکی درگشودم به چمن‌های قدیم، به طلایی‌هایی، که به دیوار اساطیر تماشا کردیم. من در این تاریکی ریشه‌ها را دیدم و برای بته نورس مرگ، آب را معنی کردم.