سنگ پشت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سنگ پشت . [ س َ پ ُ ] (اِ مرکب ) جانوری است از دسته ٔ خزندگان که آنرا کشف و باخه نیز گویند و به هندی کچهوا نامند. (غیاث ). کشف . (فرهنگ رشیدی ). جانوری است معروف که او را لاک پشت و کاسه پشت نیز گویند. (برهان ). خشک پشت . سلحفاة. ابوالمتجمل . باخه . ظُهرة. حَنفاء. حمسة. انقدان . (یادداشت مؤلف ) : چو گل کی دهد بار خار درشت گهر چون صدف کی دهد سنگ پشت . اسدی . در آبگیری دو بط و سنگ پشتی ساکن بودند. (کلیله و دمنه ). ◄ نوعی از ماهی درم دار. (برهان ).